Γνωρίζεις ήδη Ελληνικά
GR BG ES IT RO LV EN
  Αρχική σελίδα
  Περιγραφή προγράμματος
  Εταίροι
  Δραστηριότητες
  Νέα
  Εκπαιδευτικό Υλικό
  Aλλα προγράμματα
  Εκπαιδευτικοί πόροι στο   διαδίκτυο
  Φόρουμ
  Χρήσιμοι σύνδεσμοι
  Επικοινωνία


Το σχέδιο αυτό χρηματοδοτήθηκε με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η παρούσα δημοσίευση δεσμεύει μόνο τον συντάκτη της και η Επιτροπή δεν ευθύνεται για τυχόν χρήση των πληροφοριών που περιέχονται σε αυτήν. (αριθμός σύμβασης 2007-3634 / 001-001).


Franco Montanari "Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας-Από τον 8ο αι. π.Χ. έως τον 6ο αι. μ.Χ."

Το έργο του κορυφαίου Ιταλού Νεοελληνιστή Franco Montanari που καλύπτει τη γραμματεία 14 αιώνων, «Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας - από τον 8ο αι. π. Χ. έως τον 6ο αι. μ. Χ.», (μετάφραση Σ. Κουτράκη, Δ. Κουκουζίκα και Κ. Σιββά και επιμέλεια των Δ.Ι. Ιακώβ και Α. Ρεγκάκου, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις University Studio Press) αναλύεται από τον κο. Π. Μπουκάλα στο άρθρο της Καθημερινής (24/02/2009). Χαρακτηριστικότερα αποσπάσματα της κριτικής του είναι τα ακόλουθα:
«ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΣΙΑ. Μπορεί η ρητορεία μας να θέλει να εμφανίζεται, φορώντας χλαμύδα, τής είναι ωστόσο πάρα πολύ δύσκολο να αρθρώσει λόγο γνώσεως γι’ αυτό που δηλώνει ότι υπεραγαπά και καμαρώνει ότι το κληρονόμησε: για την αρχαιότητα. Κάτω από τον ελληνολατρικό στόμφο, που εύκολα τον διακρίνουμε στη δημόσια ομιλία των ποικίλης προελεύσεως ταγών, δεν υπάρχει γερή ρίζα, αν υπάρχει καν.»
«Χονδρικώς πορευόμαστε με βάση τη σφόδρα αντιεπιστημονική πλην αγρίως βαυκαλιστική πεποίθηση ότι «Οι αρχαίοι τα είπαν όλα», άρα, αφού τα είπαν όλα, εμείς, οι νεότεροι, οι κληρονόμοι όπως είπαμε, μόνο την υποχρέωση του άναυδου θαυμασμού και της καυχήσεως έχουμε, πως είμαστε τάχα γένος περιούσιο που η ανθρωπότητα οφείλει να το τιμά και να το σιτίζει εσαεί.»
«Ενας από τους βαρύτερους πρόσφατους αρχαιογνωστικούς τίτλους είναι για πολλούς λόγους η «Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας - Από τον 8ο αι. π. Χ. έως τον 6ο αι. μ. Χ.» Συγγραφέας της ο Ιταλός Φράνκο Μοντανάρι, καθηγητής της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Γένοβας, και συνεργάτης του ο Φάουστο Μοντάνα (υπό μετάφραση είναι και ένα άλλο σπουδαίο έργο του Μοντανάρι, το «Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας»). Ο πλούσιος τόμος, κοντά στις 1.200 σελίδες, είδε το φως στα ελληνικά, μια δεκαετία μετά την πρώτη του έκδοση στην Ιταλία, χάρη στον κόπο των τριών μεταφραστών του, του Σπύρου Κουτράκη, της Δήμητρας Κουκουζίκα και της Κατερίνας Σιββά, και στην επιμέλεια δύο πανεπιστημιακών δασκάλων, του Δανιήλ Ι. Ιακώβ και του Αντώνη Ρεγκάκου»
«Πέραν τούτου πάντως, το έργο το καθιστά απολύτως ωφέλιμο ο ανοιχτός χρονικός του ορίζοντας, όπως διευκρινίζεται από τον υπότιτλό του: «Από τον 8ο αι. π. Χ. έως τον 6ο αι. μ. Χ.» Αυτό σημαίνει ότι η «Ιστορία» του Μοντανάρι, η οποία βεβαίως εκμεταλλεύεται και όλες τις πρόσφατες παπυρικές ανακαλύψεις (την «ενημερωτική της πληρότητα» άλλωστε, καθώς και την «καθαρή της ποιότητα, ζυγισμένη δίκαια και ήρεμα στα επίμαχα και αμφισβητούμενα ζητήματα», την επισήμανε ήδη αρμοδίως ο Δ. Ν. Μαρωνίτης στο κυριακάτικο «Βήμα» της 4ης Ιανουαρίου 2009), δεν τελειώνει, όπως οι προηγούμενές της, στην ελληνιστική εποχή αλλά πραγματεύεται και την ύστερη αρχαιότητα, έως το κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό.
Μπορούμε έτσι να διαβάσουμε, λόγου χάρη, εκτενή αναφορά στην ελληνόγλωσση χριστιανική λογοτεχνία πριν και μετά τον Κωνσταντίνο, ενώ πρέπει να σημειωθεί ότι αφιερώνονται ξεχωριστά κεφάλαια στην ελληνοεβραϊκή λογοτεχνία κατά την ελληνιστική περίοδο όσο και στην ελληνοεβραϊκή-χριστιανική λογοτεχνία.»
«Δύο από τα προτερήματα του έργου που πρέπει να επισημανθούν, είναι, πρώτον, η συμπερίληψη στην «Ιστορία» και μη λογοτεχνικών μορφών της αρχαιοελληνικής γραμματείας (λεξικογραφία, αστρονομία, γεωγραφία, εθνογραφία, μαθηματικά, ιατρική, γραμματική) και, δεύτερον, η ανάπτυξη της ύλης κατά ευσύνοπτες ενότητες και η υποστήριξη της ανάγνωσης από Χρονολογικούς Πίνακες.
Αν πρέπει να σημειώσω κάτι, πέρα από τη μη παράθεση βιβλιογραφικών στοιχείων, είναι ότι το υπάρχον Ευρετήριο ονομάτων θα απέβαινε αποδοτικότερο αν σε κάθε κύριο λήμμα με το όνομα του συγγραφέα υπήρχαν υπολείμματα με τα οποία να ευρετηριάζονται οι τίτλοι των συγγραμμάτων του. Χρήσιμη θα ήταν επίσης η λημματογράφηση στο Ευρετήριο των «αδέσποτων», άνευ πατρός τίτλων, παρότι παρατίθενται στα αναλυτικά Περιεχόμενα.» http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_24/02/2009_304610